Help deflate legal costs. Please Make a donation today.

Press Release

Date: Thursday November 29, 2012 To: All International and Kenyan Media Houses From: The Kenya Diaspora Alliance, Global Headquarters

Kenyans in the diaspora have expressed dismay and disbelief after the revelation by Hon. Eugene Wamalwa, Kenyas Minister for Justice and Constitutional Affairs that the Cabinet of President Mwai Kibakis and Prime Minister Raila Odingas Ruling Coalition has expressly decided that eligible voters outside of Kenya will not be able to vote in the General Election slated for March 2013.

In their response at a hastily convened emergency teleconference immediately following the Tuesday November 27, 2012 Cabinet announcement, leaders of the Kenya Diaspora Alliance (KDA), a transnational Federation comprising 28 Kenya Diaspora organizations, overwhelmingly condemned the decision terming it unilateral and unacceptable.

In an unprecedented show of commitment, the alliance members passed a raft of resolutions challenging the authorities to reverse the decision and ensure Diaspora Kenyans are not denied their right to vote. Said the session chairman, Mr. Robinson Gichuhi. Citizens right to choose leaders is an inalienable right. This right is enshrined in Kenyas new constitution under Article 83, sub-section 3. Diaspora Kenyans are within their right to demand for their full participation in the historic March 2013 elections, Mr. Gichuhi added.

The leaders dismissed the allegation by the cabinet that the Independent Electoral Commission (IEBC) lacked preparedness to handle the massive exercise of the registration of voters abroad. We have been trying to work hand-in-hand with the IEBC for over 3 years and even offered financial and technical support; but the IEBC, through its chairman, rejected our offer at a Kenya Embassy in Washington DC organized meeting in early 2012. Hence the citation by the government that it lacked logistical and financial resources was really an excuse to disenfranchise Kenyans abroad because they know the impact their participation will have on the outcome of the elections, said Mr. Hebron Mosomi.

We even offered and proceeded to build an online system that is secure, tested and elaborate enough to ensure that any Kenyan living outside of Kenya would be able to exercise their constitutional right per Section 83 Sub-section (3) of the Kenya Constitution, said Ms. Mkawasi Mcharo, one of the participants. . The site, allows eligible Diaspora voters to sign-up via the Internet (and extensible to accept secure SMS), should IEBC accept to use online registration and voting for Diaspora. KDA aims to have 1 million eligible, potential Diaspora voters to sign-up by close of registration date.

The leaders could not come to terms with the statement from the Minister that it is not practical for the them to take part now. The leaders at the meeting were not impressed by the total lack of order demonstrated by the Cabinets statement and felt that it was an indication that there are forces within the Kenyan political system that are bent on stopping the Diaspora from becoming full participants in Kenyas political development, said Dr. Githua Kariuki, Mr. Alex Momanyi, Ms. Annette Ruah and Mr. Symon Ogeto. However, the alliance vowed to continue to fight for the Diasporas rightful place in Kenyas national affairs.

The leaders joined Kenyans in the Diaspora in condemning this decision overwhelmingly as an unwarranted retraction of a right entrenched in the new Kenyan constitution. They consider the grounds for the cabinet decision injudicious, frivolous and, without foundation in law and in fact, said Dr. William Yimbo. Indeed, the action seemed to confirm their fear that an invisible hand could have been behind the shocking, retrogressive ruling against a court petition KDA had filed to facilitate Diaspora voting and representation. It only fortified their resolve to proceed to expeditiously appeal and vigorously contest the court decision in the Appeal Court, added Dr. Shem Ochuodho while in the meeting via global link.

Shifting Goal Posts

The leaders at the meeting were of the opinion that authorities in Kenya are using conjecture, innuendo and subterfuge to hoodwink and disenfranchise them. For example, the shifting of goal posts by using controvertible rationalizations of their actions such as logistics, the un-researched numbers of Kenyans living overseas, and, resources, among others. It goes to show that the authorities are desperate for an excuse to deny the Diaspora their rights, said Mr. Benson Metho and Mr. Isaac Newton Kinity.

Legal Question

The legality of the Cabinet to make such a move came into question during this leaders meeting. It appears that the Cabinet has over-stepped its bounds for obvious reasons, The leaders declared that the Kenyan Cabinet does not have the authority to stop the Diaspora from voting. They felt that the announcement sounded like some decrees announced in some banana republics and had ill-intentions. The leaders asserted that the decision has no merit and no standing. The Cabinet ignored the legal and due process and in a meeting that was not publicized at all, they made a decision that they will stand to regret. came forth a general consensus among the attendees. What the Cabinet purported to do was illegal and unconstitutional. It usurped the authority of IEBC (which is the body constitutionally mandated to conduct elections) and issued a legally untenable decree, said one of KDAs legal counsel, Mr HenryOngeri.

Polling Stations & Online Voting

In the case of the United States, 3 polling stations as recommended by the IEBC was seen as impractical and not in line with a true effort to have full participation of Kenyans in the region.

To date, the diaspora is aware that some funds had already been allocated to voter registration and the voting process. This, the leaders said, was a step in the right direction. For an adverse statement, however, to come from a source that was not directly involved in the implementation of the constitution, demonstrates a total lack of political sensitivity and was seen as an affront to Kenyans abroad. The diaspora has been pushing for an elaborate system of voting that would not require travel to any polling station. KDA research associates indicate that several countries around the world, have effectively and successfully used online voting. . The research associates and computer experts within the diaspora are prepared to hand over and fine-tune the bank-standard secure system they have created that would reduce costs and make the work of IEBC easier.


In light of the outrage within the Kenya Community, leaders at the meeting also endorsed a potential use of demonstrations around the world if the Kenyan Cabinet fails to rescind this decision including the adverse adjudication of the lawsuit that KDA filed in mid-2012. Kenyans are ready to bring attention to this disenfranchisement. We are not taking this lightly, Mr. Peter Keere said.

There are credible reports that Kenyans around the world are already planning demonstrations even prior to our press release. This shows the anger and aggravation that statements coming from Nairobi are producing.

On the Diaspora Voter Set-up

1. The Kenyan cabinet overstepped its authority in the announcement made to parliament Tuesday. The Diaspora, including legal experts, feel that the matter lies squarely within the realm of IEBC responsibility;

2. An elaborate online system should be sought and implemented to solve the issue of polling stations. IEBC should stop pretending that the Internet does not exist and take advantage of major security advancement to ensure a free and fair election. If it has to be a physical voting exercise, then there are no known or written parameters on the number of voters required to establish a voter registration center. BVR kits should be deployed or set up at polling stations recommended by a recent report that had been submitted by the Diaspora to Kenyas Ministry of Foreign Affairs. There are numerous voter registration/polling centers with less than 1000 eligible voters that have been readily supplied with BVR kits, staff and other logistics back in Kenya.

3. Proper diaspora headcount is being coordinated by several groups, businesses and individuals in the United States and in other parts of the world, and can be concluded with IEBC or GoK cooperation before mid-December. Figuring ranging from 26,000 to 150,000 Kenyans abroad is another example of attempts to bar the Diaspora from effective participation in a free and fair election.

4. The Kenyan Diaspora has been ready and still willing to use its technical knowhow and expertise to make the next general election a model exercise free of flaw and dispute. Failure to include Diaspora in the vote will be a sure recipe for protracted post-election law suits challenging validity of the vote, a situation that can be avoided NOW.

KDA Resolutions

In this extra-ordinary meeting within the Kenyan diaspora, the leaders discussed and ratified various resolutions and made pronouncements to counter the announcement from Nairobi. Resolutions were centered on the following:

The meeting was attended by the following: Mr. Robinson Gichuhi (DMK), Ms. Mkawasi Mcharo (KCA), Mr. Ben Metho (KDDF), Mr. Hebron Mosomi (K4C), Mr. Peter Keere (Atktive)., Ms. Annette Ruah (KIC), Dr. Githua Kariuki (IADDS), Mr. Isaac Newton Kinity (KIKIMO), Mr. Alex Momanyi (KINC), Dr. William Yimbo (KDDF), Mr. Henry Ongeri (KDA Legal Counsel) and Mr. Symon Ogeto (CKO), Dr. Shem Ochuodho (NVK), Mr. Anthony Lenaiyara (China), Mr. Anthony Mwaura (Finland), Mr. Thomas Musau (UK), Apologies from: Mr. Ngethe Mbiyu (KDMJ), Ms. Sharon Opuge (Iceland), Mr.Johvine.Wanyingo (Nigeria), Mr Francis Opondo, ), Mr. Shem Okore (Zimbabwe), Mr. Oscar OLawrence (KUDIMA, Dubai) and also other leaders worldwide who could not attend due to time difference.


For more information and further details, please contact the Kenya Diaspora Alliance at

Continue reading here:
Kenya Diaspora Alliance (KDA) | The New Kenya Has Arrived

Written on August 30th, 2015 & filed under Diasphora Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Published August 24, 2015

Palestinian United Nations workers hold up a banner as they demonstrate against measures the organization has taken to overcome an acute financial crisis, in Gaza City, Monday, Aug. 24, 2015. The protest today outside the UN Relief and Works Agency (UNRWA) Gaza headquarter was the largest in a series of demonstrations in recent weeks, called up by the agencys Local Staff Union. The protesters say they want the UNRWAs Commissioner-General Pierre Krhenbhl to cancel amendments that allow him to impose a one-year unpaid leave on staff when needed and increase the number of students in classrooms. (AP Photo/ Khalil Hamra)(The Associated Press)

Thousands of Palestinian United Nations workers demonstrate against measures the organization has taken to overcome an acute financial crisis in Gaza City, Monday, Aug. 24, 2015. The protest today outside the UN Relief and Works Agency (UNRWA) Gaza headquarter was the largest in a series of demonstrations in recent weeks, called up by the agencys Local Staff Union. The protesters say they want the UNRWAs Commissioner-General Pierre Krhenbhl to cancel amendments that allow him to impose a one-year unpaid leave on staff when needed and increase the number of students in classrooms. (AP Photo/ Khalil Hamra)(The Associated Press)

A Palestinian woman holds up a sign as thousands of United Nations workers demonstrate against measures the organization has taken to overcome an acute financial crisis in Gaza City, Monday, Aug. 24, 2015. The protest today outside the UN Relief and Works Agency (UNRWA) Gaza headquarter was the largest in a series of demonstrations in recent weeks, called up by the agencys Local Staff Union. The protesters say they want the UNRWAs Commissioner-General Pierre Krhenbhl to cancel amendments that allow him to impose a one-year unpaid leave on staff when needed and increase the number of students in classrooms. (AP Photo/ Khalil Hamra)(The Associated Press)

Thousands of Palestinian United Nations workers demonstrate against measures the organization has taken to overcome an acute financial crisis in Gaza City, Monday, Aug. 24, 2015. The protest today outside the UN Relief and Works Agency (UNRWA) Gaza headquarter was the largest in a series of demonstrations in recent weeks, called up by the agencys Local Staff Union. The protesters say they want the UNRWAs Commissioner-General Pierre Krhenbhl to cancel amendments that allow him to impose a one-year unpaid leave on staff when needed and increase the number of students in classrooms. (AP Photo/ Khalil Hamra)(The Associated Press)

Thousands of Palestinian United Nations workers demonstrate against measures the organization has taken to overcome an acute financial crisis in Gaza City, Monday, Aug. 24, 2015. The protest today outside the UN Relief and Works Agency (UNRWA) Gaza headquarter was the largest in a series of demonstrations in recent weeks, called up by the agencys Local Staff Union. The protesters say they want the UNRWAs Commissioner-General Pierre Krhenbhl to cancel amendments that allow him to impose a one-year unpaid leave on staff when needed and increase the number of students in classrooms. (AP Photo/ Khalil Hamra)(The Associated Press)

GAZA CITY, Gaza Strip Thousands of employees of the United Nations’ Palestinian refugee agency in the Gaza Strip are striking against cost-cutting measures the agency is imposing to overcome a financial crisis.

The protesters say they want the commissioner-general of the U.N. Relief and Works Agency to cancel measures that would allow the agency to impose one-year unpaid leave on staff and increase the number of students in U.N.-run classrooms.

Some 13,000 teachers, health workers and other employees are on strike. A demonstration Monday outside the agency’s Gaza headquarters was the largest of a series of demonstrations in recent weeks.

Hamas-run schools in the Palestinian territory began the school year, but U.N.-run schools remain closed because of the strike.

UNRWA spokesman Adnan Abu Hasna said the unpaid leave measure has been frozen.

Read more:
Some 13,000 UN employees in Gaza Strip strike to protest …

Israeli security services issued restraining orders to at least seven right-wing Jewish activists overnight Saturday, bringing the total number of alleged extremists temporarily banned from entering the West Bank or Jerusalem in recent days to 10.

The wave of restraining orders came as authorities attempted to crack down on Jewish extremists in the wake of the July killing of Saad Dawabsha and his 18-month-old son, Ali, in a firebombing attack on their home in the Palestinian village of Duma in the West Bank. The attack, coupled with a fatal stabbing spree by an extremist Jew at Jerusalems gay pride parade a day earlier, sparked an international and domestic outcry over Israels failure to come to grips with violence by Jewish terrorists and extremists.

In a statement, the Shin Bet said the measures were taken against individuals in the agencys uncompromising effort to dismantle the terrorist infrastructure that carried out the attacks, and prevent additional activity that endangers public security.

Shin Bet and police early Sunday morning issued restraining orders to two students enrolled at the Od Yosef Chai yeshiva in the hardline West Bank settlement of Yitzhar. The students were banned from the West Bank for six months and ordered to remain under house arrest at night. In addition, one of the students was banned from Jerusalem and was told to refrain from making contact with a number of his friends.

Police also issued issued restraining orders barring two minors from entering Jerusalem for a six-month period. Both teens, one from Maale Adumim and one from central Israel, were ordered to remain under house arrest at night. A third minor from the settlement of Amona, north of Jerusalem, was sentenced to full house arrest for the next six months.

Similar orders were distributed by police to right-wing activists in the Hebron-area settlement of Kiryat Arba, as well the northern West Bank outposts of Givat Habaladim and Geulat Zion.

The Shin Bet statement described the illegal outpost of Givat Habaladim as a hotbed of extremist activity, and said a number of known attackers had fled there in the past.

Right-wing activist and attorney Itamar Ben Gvir, who is representing a number of the detained, said his clients intend to appeal the orders.

The defense minister is behaving like a bull in a china shop. His actions send the message to young people that there is no democratic process and encourages them to break the law since no indictment was given or due process was followed, Ben Gvir said, according to the Hebrew-language news site NRG.

Meir Ettinger, the head of a Jewish extremist group, stands at the Israeli justice court in Nazareth Illit on August 4, 2015, a day after his arrest (AFP PHOTO / JACK GUEZ)

Defense Minister Moshe Yaalon approved the use of detention without charges known as administrative detention and other means in an effort to track down the killers of the Dawabshas earlier this month.

Meir Ettinger, the 23-year-old grandson of assassinated extremist rabbi Meir Kahane, founder of the outlawed anti-Arab Kach organization, was arrested earlier this month in connection with alleged extremist activity. Yaalon approved the order authorizing for Ettinger to be held in administrative detention.

Yaalon said the use of administrative detention for a number of Jewish terror suspects has proved effective in preventing additional violence against Arabs by hardline Jews.

Continue reading here:
Alleged Jewish extremists banned from West Bank, Jerusalem …

Ochsner Medical Center on the West Bank is a 180-bed general medical and surgical acute care facility, located on the mighty Mississippi River.

The Medical Center offers comprehensive medical services provided by a multi-disciplinary team including more than 500 board-certified or board-eligible physicians, a highly-trained nursing staff and other skilled allied-health professionals.

Since becoming a member of the Ochsner family in October 2006, the Medical Center has made great strides in bringing more comprehensive and technologically-advanced services to the community. A robust electronic Medical record was implemented, which can follow a patient anywhere in the Ochsner System. It also gives the patient access to their own records at their leisure. A six-bed outpatient chemotherapy administration area was likewise outfitted to meet the needs of West Bank residents requiring chemotherapy, blood transfusions, injections and other cancer-related drug therapy. Advanced Wound Care services with a multi-discplinary approach to healing is a unique service for the West Bank.

Additionally, several established services such as the Family Unit, NICU, Bariatrics and Emergency Department are continuing to grow, becoming leaders for the West Bank.

Each day, Ochsner Medical Center’s West Bank campus is opening doors to new West Bank residents and others from the wider region. We are a community resource for the West Bank and beyond, promoting health and wellness for all of our citizens.

As a nationally recognized top 100 hospital through U.S. News and World Report, Ochsner Medical Center is working to improve patient care, patient outcomes and safety in ways that can be documented and adopted as daily practice. As the metropolitan area continues to feel the impact from the shortage of acute care hospital beds, we are proud to be able to offer the advanced care so many seek.

Whether you come to Ochsner Medical Center on the West Bank to receive emergency care, deliver a baby, take an outpatient test or attend a seminar, rest assured that health care with peace of mind can be yours.

Here is the original post:
Ochsner Medical Center – West Bank Campus

C. 17th Century BCE

Documents unearthed in Mesopotamia, dating back to 2000- 1500 BCE, corroborate aspects of their nomadic way of life as described in the Bible. The Book of Genesis relates how Abraham was summoned from Ur of the Chaldeans to Canaan to bring about the formation of a people with belief in the One God. When a famine spread through Canaan, Jacob (Israel), his twelve sons and their families settled in Egypt, where their descendants were reduced to slavery and pressed into forced labor.

C. 13th Century BCE

Moses was chosen by God to take his people out of Egypt and back to the Land of Israel promised to their forefathers. They wandered for 40 years in the Sinai desert, where they were forged into a nation and received the Torah (Pentateuch), which included the Ten Commandments and gave form and content to their monotheistic faith.

During the next two centuries, the Israelites conquered most of the Land of Israel and relinquished their nomadic ways to become farmers and craftsmen; a degree of economic and social consolidation followed. Periods of relative peace alternated with times of war during which the people rallied behind leaders known as ‘judges,’ chosen for their political and military skills as well as for their leadership qualities.

C. 13th – 12th Centuries BCE

The Israelites settle the Land of Israel.

C. 1020

The first king, Saul (c. 1020 BCE), bridged the period between loose tribal organization and the setting up of a full monarchy under his successor, David. King David (c.1004-965 BCE) established Israel as a major power in the region by successful military expeditions, including the final defeat of the Philistines, as well as by constructing a network of friendly alliances with nearby kingdoms. David was succeeded by his son Solomon (c.965-930 BCE) who further strengthened the kingdom. Crowning his achievements was the building of the Temple in Jerusalem, which became the center of the Jewish people’s national and religious life.

C. 1000

C. 960

First Temple, the national and spiritual center of the Jewish people, built in Jerusalem by King Solomon.

C. 930

After Solomon’s death (930 BCE), open insurrection led to the breaking away of the ten northern tribes and division of the country into a northern kingdom, Israel, and a southern kingdom, Judah, on the territory of the tribes of Judah and Benjamin.

The Kingdom of Israel, with its capital Samaria, lasted more than 200 years under 19 kings, while the Kingdom of Judah was ruled from Jerusalem for 350 years by an equal number of kings of the lineage of David. The expansion of the Assyrian and Babylonian empires brought first Israel and later Judah under foreign control.

722 – 720


The Babylonian conquest brought an end to the First Jewish Commonwealth (First Temple period) but did not sever the Jewish people’s connection to the Land of Israel. The exile to Babylonia, which followed the destruction of the First Temple (586 BCE), marked the beginning of the Jewish Diaspora. There, Judaism began to develop a religious framework and way of life outside the Land, ultimately ensuring the people’s national survival and spiritual identity and imbuing it with sufficient vitality to safeguard its future as a nation.



Following a decree by the Persian King Cyrus, conqueror of the Babylonian empire (538 BCE), some 50,000 Jews set out on the First Return to the Land of Israel, led by Zerubabel, a descendant of the House of David. Less than a century later, the Second Return was led by Ezra the Scribe.

The repatriation of the Jews under Ezra’s inspired leadership, construction of the Second Temple on the site of the First Temple, refortification of Jerusalem’s walls and establishment of the Knesset Hagedolah (Great Assembly) as the supreme religious and judicial body of the Jewish people marked the beginning of the Second Jewish Commonwealth (Second Temple period).


As part of the ancient world conquered by Alexander the Great of Greece (332 BCE), the Land remained a Jewish theocracy under Syrian-based Seleucid rulers.


When the Jews were prohibited from practicing Judaism and their Temple was desecrated as part of an effort to impose Greek-oriented culture and customs on the entire population, the Jews rose in revolt (166 BCE). First led by Mattathias of the priestly Hasmonean family and then by his son Judah the Maccabee, the Jews subsequently entered Jerusalem and purified the Temple (164 BCE).


Following further Hasmonean victories (147 BCE), the Seleucids restored autonomy to Judea, as the Land of Israel was now called, and, with the collapse of the Seleucid kingdom (129 BCE), Jewish independence was again achieved.


Under the Hasmonean dynasty, which lasted about 80 years, the kingdom regained boundaries not far short of Solomon’s realm, political consolidation under Jewish rule was attained and Jewish life flourished.


63 BCE-313 CE

37BCE – 4CE







By the end of the 4th century, following Emperor Constantine’s adoption of Christianity (313) and the founding of the Byzantine Empire, the Land of Israel had become a predominantly Christian country. Churches were built on Christian holy sites in Jerusalem, Bethlehem and Galilee, and monasteries were established in many parts of the country. The Jews were deprived of their former relative autonomy, as well as of their right to hold public positions, and were forbidden to enter Jerusalem except on one day of the year (Tisha b’Av – ninth of Av)to mourn the destruction of the Temple.


The Persian invasion of 614 was welcomed and aided by the Jews, who were inspired by messianic hopes of deliverance. In gratitude for their help, they were granted the administration of Jerusalem, an interlude which lasted about three years. Subsequently, the Byzantine army regained the city (629) and again expelled its Jewish population.


The Arab conquest of the Land came four years after the death of Muhammad (632) and lasted more than four centuries, with caliphs ruling first from Damascus, then from Baghdad and Egypt. At the outset of Islamic rule, Jewish settlement in Jerusalem was resumed, and the Jewish community was granted permission to live under “protection,” the customary status of non-Muslims under Islamic rule, which safeguarded their lives, property and freedom of worship in return for payment of special poll and land taxes.

However, the subsequent introduction of restrictions against non-Muslims (717) affected the Jews’ public conduct as well as their religious observances and legal status. The imposition of heavy taxes on agricultural land compelled many to move from rural areas to towns, where their circumstances hardly improved, while increasing social and economic discrimination forced many Jews to leave the country. By the end of the 11th century, the Jewish community in the Land had diminished considerably and had lost some of its organizational and religious cohesiveness.



For the next 200 years, the country was dominated by the Crusaders, who, following an appeal by Pope Urban II, came from Europe to recover the Holy Land from the infidels. In July 1099, after a five-week siege, the knights of the First Crusade and their rabble army captured Jerusalem, massacring most of the city’s non-Christian inhabitants. Barricaded in their synagogues, the Jews defended their quarter, only to be burnt to death or sold into slavery. During the next few decades, the Crusaders extended their power over the rest of the country, through treaties and agreements, but mostly by bloody military victories. The Latin Kingdom of the Crusaders was that of a conquering minority confined mainly to fortified cities and castles.

When the Crusaders opened up transportation routes from Europe, pilgrimages to the Holy Land became popular and, at the same time, increasing numbers of Jews sought to return to their homeland. Documents of the period indicate that 300 rabbis from France and England arrived in a group, with some settling in Acro (Akko), others in Jerusalem.

Follow this link:
A Timeline of the History of Israel – Contender Ministries

Palestine ( PAL-e-steen) is a city in Anderson County, Texas, in the United States. As of the 2010 census, the city population was 18,712.[3] It is the county seat.[4] Palestine was named for Palestine, Illinois, by Daniel Parker.[5]

The largest employer is the Texas Department of Criminal Justice, which employs more than 3,900. Another 1,600 work at two Wal-Mart distribution centers. Other significant employers include a thriving medical and healthcare sector that tends to the large population of retirees.

Palestine entered the news in February 2003, as one of the East Texas towns that received much of the debris from the Space Shuttle Columbia disaster, where seven astronauts were killed.[6]

Palestine is also home to the NASA Columbia Scientific Balloon Facility (renamed after the shuttle crash), which has flown 1,700 high-altitude balloons for universities and research agencies.

In 1846, the Texas Legislature created Palestine to serve as seat for the newly established Anderson County. James R. Fulton, Johnston Shelton and William Bigelow were hired by the first Anderson County commissioners to survey the surrounding land and lay out a town site, consisting of a central courthouse square and the surrounding 24 blocks.[7] Predating the town was a temporary trading post in operation since at least 1843.[8] It grew significantly following the arrival of the railroad in the 1870s.[9] It had a population of over 10,000 by 1898.[10]

Palestine is located near the center of Anderson County at 314529N 953819W / 31.75806N 95.63861W / 31.75806; -95.63861 (31.757925, -95.638473).[11] Several numbered highways converge on the city, including U.S. Highways 79, 84, and 287, plus Texas State Highways 19 and 155. Dallas is 110 miles (180km) to the northwest, and Houston is 150 miles (240km) to the south. Tyler is 47 miles (76km) to the northeast.

According to the United States Census Bureau, the city has a total area of 19.6 square miles (50.7km2), of which 19.4 square miles (50.2km2) is land and 0.19 square miles (0.5km2), or 1.06%, is water.[3]

As of the census[1] of 2000, there were 17,598 people, 6,641 households, and 4,582 families residing in the city. The population density was 994.3 people per square mile (383.9/km). There were 7,668 housing units at an average density of 433.2 per square mile (167.3/km). The racial makeup of the city was 64.60% White, 24.77% African American, 0.49% Native American, 0.79% Asian, 0.07% Pacific Islander, 7.90% from other races, and 1.37% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 14.88% of the population.

There were 6,641 households out of which 34.9% had children under the age of 18 living with them, 47.2% were married couples living together, 18.0% had a female householder with no husband present, and 31.0% were non-families. 28.0% of all households were made up of individuals and 13.7% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.57 and the average family size was 3.13.

In the city the population was spread out with 29.1% under the age of 18, 9.2% from 18 to 24, 25.6% from 25 to 44, 20.0% from 45 to 64, and 16.2% who were 65 years of age or older. The median age was 34 years. For every 100 females there were 84.8 males. For every 100 females age 18 and over, there were 78.2 males.

The median income for a household in the city was $30,497, and the median income for a family was $36,806. Males had a median income of $28,331 versus $20,662 for females. The per capita income for the city was $15,514. About 16.6% of families and 20.7% of the population were below the poverty line, including 27.7% of those under age 18 and 14.6% of those age 65 or over.

According to the city’s most recent Comprehensive Annual Financial Report, the city’s various funds had $12.6 million in revenues, $11.8 million in expenditures, $6.2 million in total assets, $0.7 million in total liabilities, and $4.2 million in cash in investments.[14]

Palestine is represented in the Texas Senate by Republican Robert Nichols, District 3, and in the Texas House of Representatives by Republican Byron Cook, District 8.

At the national level, the two U.S. senators from Texas are Republicans John Cornyn and Ted Cruz; Palestine is part of Texas’ US Congressional 5th District, currently represented by Republican Jeb Hensarling.

With almost 3,500 students the Palestine Independent School District is the largest school district in Palestine.[15] The district comprises:

Located on the western edge of the city is the Westwood Independent School District. It is home to approximately 1,700 students.[16] It consists of a primary, elementary, junior high and high school campus.

Westwood Independent School District

Landmark School, a 9-12 charter school of Honors Academy, is in Palestine.[17]

Innovation Academy, charter school of The University of Texas at Tyler, began in 2012 with grades 3-6. Grades 7-12 will be added at the rate of one per year. Location: NW Loop 256 @ Highway 287N.

A small portion of remote area of the City is also within the Elkhart ISD.

Trinity Valley Community College operates TVCC-Palestine just north of the city limits at the intersection of US 287 and State Highway 19. In addition to offering academic transfer courses the Palestine campus offers vocational-technical programs in vocational nursing, cosmetology, mid-management, computer science, criminal justice, business and office technology, fire science, legal assistant, emergency medical technician and paramedic programs and also trains correctional officers for the Texas Department of Criminal Justice. Continuing education and adult education courses are also offered.[18]

The University of Texas at Tyler also operates a campus in the city. A new $9.6 million 50-acre (200,000m2) campus opened in 2010, fall semester.[19] The UT Tyler Palestine Campus currently offers courses in Nursing, Business, Education, Health and Kinesiology and History.[20]

The Dogwood Trails Festival occurs each spring over the last two weekends of March and the first weekend in April.[21]

The Dogwood Jamboree is held every two months at the Palestine Civic Center. The country and western concert is hosted by Pastor Dan Manuel and a variety of country and western artists. Each performance always features new talent, young, older and in between. The newest addition to the Dogwood Jamboree features talent competition developing young artists under the age of eighteen. Attendees come from all over the nation and from foreign countries to see the performances.

The Palestine Visitor Information Center at the entrance to the downtown district is located in a former railroad depot.

A glimpse of downtown Palestine

The Texas Theatre hosts community events.

Sacred Heart Catholic Church at 503 North Queen Street in downtown Palestine

The rest is here:
Palestine, Texas – Wikipedia, the free encyclopedia

De Holocaust, ook wel Shoah, Shoa of Sjoa (Hebreeuws: Ha-Shoah) genoemd, was de systematische Jodenvervolging door de nazi’s en hun bondgenoten voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de overheersing door nazi-Duitsland werden er tussen de 5,1[1] en 6[2] miljoen Europese Joden vermoord. De moorden vonden grotendeels plaats in concentratie- en vernietigingskampen.

Het woord Holocaust betekent brandoffer en is afgeleid van het Oud-Griekse woord (holokauston), wat letterlijk ‘geheel verbrand’ betekent. Dit was een aanduiding voor een brandoffer aan een godheid. De term Holocaust als synoniem voor de Sjoa is in zwang gekomen vanuit de Verenigde Staten, waar eind jaren zeventig de gelijknamige televisieserie grote aandacht trok.

Omdat de term Holocaust oorspronkelijk de naam was van een vrijwillig brandoffer aan God, en er bij de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog geen vrijwillige offers aan een godheid werden gebracht, gebruiken sommigen liever de term Sjoa ( = vernietiging).

Volgens de betrouwbaarste schattingen ligt het totaal aantal vermoorde Joden tussen de 5,1[3] en iets meer dan zes miljoen.[2]

Naoorlogse schattingen per land (grenzen van voor de oorlog):

Per jaar zijn de slachtofferaantallen als volgt in te delen:[20]

Naast Joden werden ook andere groepen al dan niet systematisch vermoord, zoals homoseksuelen, Esperantisten, zigeuners, “economisch onwaardigen”, Russen, etnische Polen, gehandicapten, Jehova’s getuigen, Vrije Bijbelonderzoekers, vakbondsleden, vrijmetselaars, communisten, Spaanse republikeinen, Serven, Quakers en mensen die zich verzetten tegen de nazi’s.[21]

Waarom de nazi’s overgingen tot het op grote schaal vermoorden van Joden, homoseksuelen, zigeuners en ‘economisch onwaardigen’ als fysiek en mentaal gehandicapten is nog steeds onduidelijk. Het debat hierover werd onder meer gevoerd door Daniel Goldhagen met zijn boek Hitlers gewillige beulen. Duidelijk is wel dat Adolf Hitlers felle antisemitisme de ‘motor’ was die het nationaalsocialisme schuldig maakte aan etnische zuivering of volkerenmoord.

Hermann Gring verklaarde tijdens het proces te Neurenberg (Nrnberg) (1945-’46) dat “de kampen” voor hen uiteindelijk de strop zouden betekenen.

Een genocide op zo grote schaal was slechts mogelijk doordat een aantal factoren gelijktijdig speelden in delen van Europa, en met name Duitsland:

Antisemitisme en antiziganisme hadden altijd al onderdeel uitgemaakt van het NSDAP-partijprogramma. Dit antisemitisme vond onder het Duitse volk, dat leed onder de gevolgen van een hyperinflatie, gretig aftrek vanwege de gedachte dat Joden zich vaak in de bankiers- en zakenwereld bevonden. Niet alleen Hitler, maar ook vele kopstukken van zijn partij waren antisemiet. Julius Streicher spande met zijn radicale partijblad “Der Strmer” de kroon: soms waren zijn ideen zelfs de nazi’s wat te gortig. De nazi’s zagen de Joden als “bacillen”, die de Duitse natie “ziek maakten” en “ondermijnden”. Al ver voordat Hitler aan de macht kwam, heeft hij onder meer in “Mein Kampf” beweerd dat de Eerste Wereldoorlog niet zou zijn verloren als de Duitsers “tien- of twaalfduizend van deze volksverraders onder het gifgas hadden gehouden”.

Toen Adolf Hitler in 1933 aan de macht kwam, was er wel zeker latent antisemitisme, dat door de NSDAP en de SA werd uitgebuit. Toch was dit zeker niet hetzelfde antisemitisme als dat van de NSDAP. Het antisemitisme in Duitsland was eerder economisch van aard en ging beslist niet zo ver dat men de Joden wilde uitroeien of verwijderen. Veel Joden integreerden in de Duitse samenleving en werden dan ook niet meer als Jood gezien. Het antisemitisme van de NSDAP was hoofdzakelijk benvloed door het antisemitisme in Oostenrijk en Sudetenland, dat veel radicaler was. Hitler had zelf jaren in Wenen gewoond, waar de Duitssprekenden zich bedreigd voelden door de groeiende aanwezigheid van de niet-Duitssprekenden en Joden. Hier kwamen groeperingen op die betoogden dat er een “joods ras” bestond dat inferieur was aan het “Germaanse ras” en dat dit ras en diens zuiverheid “ondermijnde”. Dit was het antisemitisme dat de NSDAP propageerde, en dat al in de 19e eeuw radicalere oplossingen voorstond.

De weg naar de Holocaust/Shoa begon met door de regering en partij aangemoedigde pesterijen door radicale elementen. Deze pesterijen omvatten onder andere uitschelden, belachelijk maken, molestaties en zo nu en dan ook moord. Wanneer het te gortig werd, werd van bovenaf “ingegrepen”, waarna de regering de radicalen “tevreden stelde” met antisemitische maatregelen om “verder geweld te voorkomen”. Dit culmineerde uiteindelijk in de “Neurenberger wetten” van 1935. Dit omvatte een pakket discriminerende maatregelen alsmede regelgeving die bepaalde wie er wel en wie niet een Duitser of Jood was. Door die nieuwe wetgeving raakten Joden hun burgerrechten kwijt en werden huwelijken tussen Joden en niet-Joden verboden. In de jaren dertig was de nazipartij zeer populair en werd het antisemitisme “op de koop toe genomen”, ook door degenen die niet antisemiet waren. Men veronderstelde bovendien dat de ideologie mettertijd zou verzwakken nu de NSDAP regeerde, wat tijdens de Olympische Spelen van 1936 ook werkelijk leek te gebeuren. De NSDAP had echter de pesterijen doelbewust tegengehouden om de schone schijn tijdens de Spelen op te houden. Na 1936 gingen de maatregelen en pesterijen weer door.

Op 10 november 1938 vond na de moord op Vom Rath de Reichskristallnacht of kortweg Kristallnacht plaats. Duizenden SA-mannen in burger overvielen Joodse huizen en winkels, stichtten brand in synagogen en sloegen Joden in elkaar. Dit leidde tot het buiten de economie plaatsen van de Joden en het opleggen van een boete van 1 miljard mark aan de Joodse gemeenschap, aangezien volgens de regering de Joden de aanstichters waren. Buitenlandse kritiek werd gepareerd met de mededeling dat dit een uiting was van het gezonde volksoordeel, het “Gesundes Volksempfinden”.

In de jaren 1938-1941 werd gewerkt aan een “oplossing” waarbij Joden naar een bepaald gebied gezonden zouden worden. En optie was Brits Palestina, een andere was Madagaskar. Met name na de overwinning op Frankrijk zouden veel nazi’s het Madagaskarplan aanhangen, maar dit was zolang de oorlog duurde niet haalbaar. De Britse marine beheerste de zee en de Duitsers durfden niet te veel druk op de Fransen uit te oefenen om ze hun kolonie te laten afstaan. De uiteindelijke bezetting van het eiland door geallieerde troepen zorgde dat dit plan definitief van de agenda verdween. Een verdere stap in de richting van genocide was het idee Joden als gijzelaars te gebruiken om de Verenigde Staten buiten de oorlog te houden.

In bezet Polen begonnen ondertussen de Gauleiters van oostelijke Gouwen als Wartheland en Danzig-Westpruisen hun Gaue “Judenrein” te maken door Joden naar het Generalgouvernment (de door de Duitsers genitieerde Poolse rompstaat) te deporteren. De nieuwe Gaue werden gezien als mogelijkheid om een ideale nazi-samenleving te creren. Daarbij hoorde uiteraard het “verwijderen” van “ongewenste elementen”, waaronder Joden. Tussen de Gauleiters ontstond een zekere concurrentie: wie had de meest genazificeerde Gau? In de Poolse grote steden ontstonden hierdoor getto’s: overvolle afgebakende woonwijken waar de Joden onder de meest onhyginische omstandigheden moesten wonen.

De aanval op de Sovjet-Unie opende nieuwe “mogelijkheden” voor de nazifilosofen. Nu konden ze alle Joden uit Groot-Duitsland en zijn satellieten naar Siberi sturen, waar ze “zouden creperen”. Immers, wanneer ze het “te gemakkelijk” hadden, zouden de Joden in een nieuwe Joodse staat wellicht een bedreiging vormen. Daarom konden ze volgens de nazi’s maar beter creperen. In het oosten ontstonden de eerste kampen voor Joden, maar na de nederlaag bij Moskou bleek dat de optie om de Joden naar Sovjetgebied te deporteren voorlopig niet haalbaar was. Uitroeiing of vernietiging werd meer en meer als de beste optie gezien, bovendien kostte het deporteren en opsluiten van de Joden geld en voedsel.

Verschillende manieren werden overwogen. Doodschieten “kostte te veel kogels”, en bovendien was het voor de beulen “geestelijk te belastend”. Ook het gebruik van explosieven werd overwogen, maar dit leidde ertoe dat de lichaamsdelen her en der verspreid raakten, wat eveneens tot zenuwziektes bij het kamppersoneel kon leiden. Vergassing zag men als oplossing. Aanvankelijk geschiedde dit nog met koolmonoxide. Speciale gaswagens werden ingezet. De Joden werd verteld dat ze “op transport” gingen per vrachtwagen, en vervolgens werden de uitlaatgassen de laadruimte ingeleid. De wagen reed nadien door naar een massabegraafplaats. Eind augustus of begin september 1941 werd in Auschwitz de eerste proef gedaan met Zyklon B. In een kelder van Blok 11 werden Russische krijgsgevangenen bijeen gedreven en blootgesteld aan Zyklon B. De dag erna werd de effectiviteit ervan gecontroleerd, waarbij bleek dat een groot deel van de gevangenen nog in leven was. Men verhoogde daarop de dosis. De SS liet gevangenen de lijken opruimen en verbranden in het crematorium. Na dit eerste experiment werd een tweede vergassing met Zyklon B uitgevoerd op een transport met Russische krijgsgevangenen.[22] Zyklon B werd al gebruikt voor ontluizing (het middel was dan ook ontworpen als insectenbestrijdingsmiddel), maar de extreme giftigheid van het middel bracht waarnemend commandant van Auschwitz Karl Fritzsch op het idee om het te gebruiken voor het vergassen van gevangenen.

Hitler nam het besluit tot vernietiging van het Europese Jodendom (de zogeheten Endlsung der Judenfrage, ofwel de Eindoplossing van het Jodenprobleem) naar alle waarschijnlijkheid in september 1941.[23] Tijdens de Wannseeconferentie in een villa aan de Wannsee nabij Berlijn in januari 1942 werd de logistieke uitvoering van het besluit besproken. Adolf Eichmann, een van de beruchtste betrokkenen bij de Holocaust, was een van de aanwezigen. Vanaf dat moment kon gesproken worden van een van tevoren beraamde en systematisch uitgevoerde genocide, voor zover deze feitelijk al niet aan de gang was.

De nazi’s hielden hun krijgsgevangenen al in het begin van de jaren dertig in concentratiekampen. In januari 1939 liet Hitler in een toespraak weten dat het “joodse ras” in de komende oorlog vernietigd zou worden. Voor dit doel, de zogenaamde Endlsung (Duits voor “eindoplossing”), werden vernietigingskampen ofwel Vernichtungslager ingericht. Deze kampen waren bedoeld om doelbewust en systematisch groepen te vermoorden, die door de nazi’s Untermenschen (Duits voor “ondermensen”) genoemd werden. Naast Joden waren dit onder andere zigeuners, gehandicapten, communisten en homoseksuelen.[24] In totaal kregen zeven kampen de functie van vernietigingskamp, waarvan zes in Polen en n in Wit-Rusland. Deze zeven kampen waren:

Een vernietigingskamp is een kamp waar de meeste gevangenen onmiddellijk na aankomst vergast werden. Dit lot trof sowieso de zieken, ouderen en kinderen. De gevangenen die in leven gehouden werden, kregen verscheidene taken met als doel het kamp draaiende te houden. Die werkzaamheden varieerden van zware arbeid tot dienst in bijvoorbeeld de keukens. Uiteindelijk zouden ook deze gevangenen vergast worden. Deze kampen bevonden zich in het oosten van het Reich (in het huidige Polen met als belangrijkste Auschwitz) en werden bijgevolg ook door het Rode Leger bevrijd.

Naast vernietigingskampen hadden de nazi’s een groot aantal concentratiekampen, zoals Dachau (bij Mnchen) en Buchenwald (bij Weimar). Een concentratiekamp is niet hetzelfde als een vernietigingskamp. Zoals de naam impliceert is een concentratiekamp een werkkamp waar gevangenen geconcentreerd werden. De meeste doden vielen daar door het zware werk, ondervoeding, ziekten en mishandeling. Deze werkkampen kan men bijvoorbeeld vergelijken met de zogenoemde “Goelags” in Sovjet-Russisch Siberi. In de jaren veertig werden veel concentratiekampen ook van gaskamers voorzien, waarna ook daar gevangenen vergast werden.

Naast de concentratie- en vernietigingskampen bestonden er ook nog de zogenoemde doorgangskampen. Dit zijn kampen die opgezet werden om de mensen als het ware in op te slaan. Vanuit deze doorgangskampen reed er elke week een trein naar de vernietigingskampen. Westerbork is een voorbeeld van een doorgangskamp in Nederland. In Belgi werd hiervoor de oude bestaande Dossinkazerne te Mechelen gebruikt. Deze kazerne is nu deels ingericht als “Joods Museum van Deportatie en Verzet”. In het Franse kamp Drancy ten noorden van Parijs, werden tijdens de Tweede Wereldoorlog circa 65 duizend Joden vastgehouden, vooraleer zij naar het vernietigingskamp Auschwitz werden getransporteerd. Ook Theresienstadt was een doorgangskamp.

Het oude fort Breendonk bij Willebroek op 20km ten zuiden van de stad Antwerpen valt eerder onder de categorie werkkamp. Er waren ook Vlaamse SS’ers als beulen aan het werk. Hier werden vooral politieke gevangenen als slaven aan het werk gezet, gemarteld en gexecuteerd. Breendonk is als museum ingericht en staat open voor bezoek.

Verzet tegen de Jodenvervolging leidde meestal tot aanzienlijke vertragingen of zelfs afstel. Soms was verzet een individuele actie of een actie van een kleinere groep, maar er zijn voorbeelden bekend van collectief verzet tegen de Jodenvervolgingen, zoals de Amsterdamse Februaristaking.

De Joden zelf zijn een aantal malen in opstand gekomen. In 1943 kwam het getto van Warschau in opstand. In Auschwitz bliezen in oktober 1944 Joodse gevangenen een crematorium op met binnengesmokkelde explosieven. In oktober 1943 was er een geslaagde opstand in Sobibr: 11 Duitse SS-officieren, onder wie de ondercommandant, werden gedood en ongeveer 300 van de 600 gevangen ontsnapten. Ongeveer 60 daarvan hebben de oorlog overleefd. De ontsnapping bracht de nazi’s ertoe het kamp te sluiten, waarschijnlijk uit angst voor bekendmaking. In Nederland zaten nogal wat politiek links-georinteerde (socialistische en communistische) Joden in het verzet. Zij weigerden ook vaak de gehate Jodenster te dragen.

Op 19 april 1943, dezelfde dag waarop ook het getto van Warschau in opstand kwam, werd in Belgi het twintigste treinkonvooi aangevallen door drie Jonge verzetslieden. Dit Jodentransport was vertrokken vanuit Mechelen met bestemming Auschwitz. Gewapend met n revolver, een stormlamp en rood papier dwongen drie studenten (Georges Livschitz, Robert Maistriau en Jean Franklemon) van het atheneum te Ukkel de trein te stoppen op de spoorlijn MechelenLeuven tussen Boortmeerbeek en Haacht. Dit is een uniek feit in de geschiedenis van de Holocaust. Nergens in Europa is tijdens de Tweede Wereldoorlog een bevrijdingsactie uitgevoerd op een Jodentransport.

In Itali weigerden de meeste legerbevelhebbers en politiebeambten de Joden te vervolgen. Toen men in Denemarken de kleine Joodse gemeenschap trachtte te vervolgen, werd deze beschermd en uiteindelijk naar Zweden getransporteerd. Finland, bondgenoot van Duitsland uit opportunistische overwegingen, weigerde Joden te vervolgen of uit te leveren. Japan beschermde de weinige Joden die op Japans of bezet grondgebied waren. Toen de Duitsers de Bulgaarse Joden sterren wilden laten dragen, ging de gehele bevolking deze trots dragen. Ook latere pogingen van de Duitsers en Bulgaarse antisemieten werden geblokkeerd.

Enkele bekende personen die zich actief tegen de Holocaust hebben verzet:

Over de motieven van degenen die actief of passief in verzet kwamen werd en wordt druk gespeculeerd. Oprechte sympathie met de Joodse medemensen en verontwaardiging over hun behandeling zal in de meeste gevallen in meerdere of mindere mate een rol hebben gespeeld. Anderen probeerden hun eigen straatje schoon te houden en wilden niet na de oorlog als oorlogsmisdadiger worden berecht. Weer anderen maakten misbruik van de situatie en verrijkten zich aan de vluchtelingen. Hoe dan ook, de hulp van (al) deze personen aan de Joden was uiterst belangrijk.

Waar de Duitsers actief of passief verzet ontmoetten, mislukte de Jodenvervolging of werd deze aanzienlijk vertraagd. Waar de bevolking echter actief meewerkte, werd een zeer groot percentage van de Joden uitgeroeid. De Nederlandse ambtenaren stelden de bevolkingsregisters aan de bezetter ter beschikking, terwijl slechts sporadisch verzet voorkwam. Voorafgaand aan de analyse van de bevolkingsregisters door de nazi’s is door het toenmalige Nederlandse Ministerie van Binnenlandse Zaken een uitgebreid onderzoek gedaan naar de historische herkomst van Nederlandse geslachtsnamen. Familienamen van Nederlandse Joden werden daarin in een aparte sectie opgenomen en verklaard. Van dit onderzoek is nog tijdens de bezetting een samenvatting van de hand van de onderzoekende rijksambtenaar in boekvorm gepubliceerd. Het boek zelf geeft geen duidelijk uitsluitsel over de aanleiding van het onderzoek. Rond de 75% van de Nederlandse Joden overleefde de oorlog niet, mede door het overdragen van de bevolkingsregisters. De precieze ambtenaren van de burgerlijke stand noteerden hen zelfs als “gemigreerd”. Een belangrijke factor die in dit verband meespeelde, kwam hierop neer dat Nederland tijdens de oorlogsjaren een Zivilverwaltung (een burgerlijk bestuur) had en geen Militrverwaltung (militair bestuur), dit in tegenstelling tot onder andere Belgi tijdens het grootste deel van de bezetting. Dit vloeide voort uit het machtsvacum veroorzaakt door de vlucht van de koninklijke familie.

In Roemeni vormde de radicaal antisemitische IJzeren Garde in 1940 samen met het leger een regering. Dit bewind werd gekenmerkt door geweld tegen Joden, soms met dodelijke afloop. De ordeverstoringen waren zo ernstig dat legerleider maarschalk Ion Antonescu de Garde in 1941 uit de regering zette. Roemeni verbond zich met Duitsland, maar de toestand leek voor de Roemeense Joden te verbeteren, en antisemitische maatregelen werden in Walachije slechts zeer sporadisch ingevoerd. Deze gematigdheid was echter schijn. Antonescu wilde wel degelijk de Joden uit de Roemeense samenleving verwijderen, maar was tegen de gewelddadige plunderingen van de IJzeren Garde die het land ontwrichtte. Hiertoe werkte hij met onder anderen Adolf Eichmann samen. Hoewel Antonescu soms de Duitse transporten tegenhield, stond hij eveneens toe dat honderdduizenden andere Joden wel naar de concentratiekampen werden gestuurd. Met name in het verarmde Moldavi werkte de bevolking bovendien enthousiast mee aan de Jodenvervolging.

In de Baltische staten nam de bevolking wraak voor de steun van veel Joden aan de Russische, en dus communistische, bezetters. In zowel Roemeni als de Baltische Staten was men zich bovendien bewust van de grote aantallen Joodse leden van de communistische partijen.

In Kroati waren de Joden nog het slechtst af. Velen konden echter in de eerste twee bezettingsmaanden ontsnappen, doordat de Kroaten zich eerst concentreerden op de uitroeiing en assimilatie van de Servirs, van wie er meer dan een half miljoen verdwenen. De Joden die bleven, vielen echter ten prooi aan Kroatisch geweld, waarna ze met Duitse efficintie naar de kampen werden gestuurd.

In Denemarken was het verzet tegen de deportatie van de Joden het sterkst. Nadat in september 1943 bekend werd dat de deportatie van de Joodse bevolking in Denemarken werd voorbereid, kwam er spontaan een grootscheepse reddingsactie op gang waar alle lagen van de bevolking aan meewerkten. Er werd groot alarm geslagen via synagogen, artsen, pastoors en studenten die weer de Joden inlichtten. De Joden werden verzameld en met alles wat maar wielen had naar de Deense kusten vervoerd. De Joden werden vervolgens door vissers met boten over de Sont naar het neutrale Zweden overgebracht, waarmee de Denen al hadden afgesproken dat zij de Deense Joden op zouden vangen. De Deens-joodse gemeenschap bestond voor de oorlog uit 8.200 mensen, hiervan overleefde ruim 95% de nazi’s. Na de oorlog keerden de Deense Joden terug naar hun thuisland en vonden hun huizen en eigendommen precies zo terug zoals ze ze hadden achtergelaten.[25]

Dat was elders in Europa wel anders: daar waren de meeste Joodse bezittingen geroofd of vernield. Dat was onder andere in Nederland het geval. Van de weinigen die uit de kampen terugkeerden, vonden de meesten hun huizen bewoond door Nederlanders en hun bezittingen onteigend. Maar weinigen lukte het hun bezittingen terug te krijgen en dan ook nog pas na vaak jarenlange processen. Pas in het jaar 2000 zijn voor deze kille houding door de naoorlogse autoriteiten excuses aangeboden door de Nederlandse overheid en werd een financile tegemoetkoming toegezegd aan hun nabestaanden.[26]

Bepaalde groepen, vaak als Holocaustontkenners (negationisten) aangeduid, ontkennen dat de Holocaust heeft plaatsgevonden.

Sommige holocaustrevisionisten beweren dat het aantal Joodse slachtoffers dat traditioneel wordt genoemd incorrect is. Zij zeggen dat veel minder dan zes miljoen Joden werden gedood en dat de meeste slachtoffers zijn gevallen door verhongering en door uitgebroken ziektes, zoals tyfus en cholera. Holocaustrevisionisten beweren ook dat (zowel mobiele als stationaire) gaskamers enkel gebruikt werden voor desinfectiedoeleinden.

Het ontkennen, bagatelliseren of goedpraten van de Holocaust is verboden en strafbaar in onder andere Belgi, Frankrijk, Australi, Canada, Zwitserland, Polen en Isral. In Duitsland kan het bestraft worden met vijf jaar gevangenisstraf. Vooral in de jaren tachtig zijn er zware straffen uitgesproken tegen mensen die openlijk hun twijfels uitten over de officile Holocaustversie. Sinds 1 april 2010 is het ontkennen, bagatelliseren of goedpraten van de Holocaust ook in Hongarije verboden en wordt dit bestraft met een gevangenisstraf van drie jaar.

In Iran werd op 11 en 12 december 2006 een conferentie gehouden over het ontkennen van de Holocaust. Hieraan namen ook Joodse intellectuelen deel.

Ruim honderdduizend Nederlandse Joden werden omgebracht, zeker driekwart van de Joden die bij het begin van de bezetting in Nederland woonden. Zij worden allen met naam en geboortedatum genoemd in de gedenkboeken van de Oorlogsgravenstichting in Den Haag, en in het boek In Memoriam, uitgegeven door Sdu te Den Haag. Vijfduizend Roma in Nederland stierven aan de gevolgen van de zigeunervervolging.

Ongeveer 25 duizend Belgische Joden werden het slachtoffer. Het relatief kleine aantal was het gevolg van ten dele het Belgische verzet en het feit dat Belgi een Militrverwaltung (een militair bestuur) had tijdens de Duitse bezetting. Pas in 1944 werd de administratie omgevormd in een Zivielverwaltung (burgerlijk bestuur). Het doorgangskamp, de Dossinkazerne waar de Joden verzameld werden voordat zij op transport gezet werden naar de vernietigingskampen in Polen, bevond zich te Mechelen, halfweg tussen Antwerpen en Brussel, waar de meeste Joden woonden.

De Holocaust (en daarmee samenhangende aspecten) wordt op verschillende dagen herdacht:

De Duitsers hebben zelf archieven bijgehouden van de slachtoffers van de Holocaust. De Duitse archieven zijn bijzonder gedetailleerd omdat de nazi’s alle informatie nauwkeurig bijhielden.

Onder andere het Nederlandse overzicht In memoriam met de namen van 100 duizend vermoorde Joden is hierop gebaseerd. Daarnaast zijn de namen van Joodse slachtoffers opgenomen in het Digitaal Monument Joodse Gemeenschap in Nederland.

In de Duitse stad Bad Arolsen, Hessen, bevindt zich het enorm archief (ongeveer 47 miljoen stukken, ongeveer 6 huizen vol papier). Dit archief bevat informatie over 17,5 miljoen mensen en vult ruim 27 kilometer archiefplanken. Het bestaat uit lijsten, inventarissen, persoonsbeschrijvingen, verslagen van medische experimenten, verordeningen, enz. Met name de hele bureaucratie van terreur die de ordelijke nazi’s bijhielden voor hun machinerie van dwangarbeid, deportatie en uitroeiing. Het volledige archief uit de concentratiekampen Buchenwald en Dachau is er te vinden. De ontstellende omvang van de oorlog en de ambtelijk gestuurde Duitse moordmachine wordt er duidelijk.

De “International Tracing Service”, een afdeling van het Rode Kruis, beheert de archieven. Deze service werd na de oorlog opgericht om vermiste personen op te sporen. Ze werd vooral gebruikt door overlevenden die bewijsmateriaal nodig hadden om een uitkering te kunnen krijgen. Het archief werd verder gesloten gehouden uit privacy-overwegingen, ook voor onderzoekers omdat de documenten gevoelige informatie bevatten over personen, zoals iemands politieke overtuiging, over Joodse collaborateurs en hoe men daartoe aangezet werd, wie luizen had, welke medische experimenten er werden uitgevoerd, de aard van een mentale handicap, wie beschuldigd werd van homoseksualiteit, incest of pedofilie. Er was ook de Duitse vrees voor rechtsprocedures als die informatie vrij zou komen. De mogelijkheid tot juridische stappen is ondertussen verjaard. Fundamenteel nieuws dat de geschiedenis van de Holocaust zal bijsturen, wordt niet verwacht bij het raadplegen van het archief door historici. De onderzoekers hopen wel meer details te vinden om de geschiedenis van de gruwel te reconstrueren.

Op 24 april 2007 ratificeerde het Belgisch Parlement het Protocol dat wetenschappers en onderzoekers tot de archieven van de deportatie tijdens Wereldoorlog II in Bad Arolsen (Duitsland) toegang geeft. Tot de openstelling van de archieven werd beslist na onderhandelingen tussen de lidstaten van de Internationale Commissie van de Internationale Opsporingsdienst. Belgi maakt, samen met Nederland, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittanni, Itali, Isral, de Verenigde Staten van Amerika, Griekenland en Polen deel uit van deze Internationale Commissie.[27]

Eind november 2007 werd het archief opengesteld voor onderzoekers en voor het algemene publiek.[28]

Op 7 oktober 2013 werden door het Fritz Bauer Institut te Frankfurt de getuigenverklaringen in het eerste in Frankfurt gehouden Auschwitzproces (1963-1965) digitaal beschikbaar gemaakt.[29][30]



Externe links

Holocaust – Wikipedia

Written on August 17th, 2015 & filed under Holocaust Tags: , , , , , , , ,

Un article de Wikipdia, l’encyclopdie libre.

LOrdre indpendant du B’nai B’rith ( , de l’hbreu: Les fils de l’Alliance) est la plus vieille organisation juive toujours en activit dans le monde. Calque sur les organisations maonniques, elle a t fonde New York, le 13 octobre 1843, par douze personnes, dont Henry Jones et deux frres, juifs migrs d’Allemagne, qui avaient appartenu la Socit des Frres (Brder Bund) qui joua un certain rle dans l’laboration de la Premire Internationale (Association internationale des travailleurs). Ils voulaient fonder un systme d’entraide pour les juifs arrivants aux tats-Unis et devant faire face des conditions de vie difficiles.

La premire action concrte, fut la cration d’une police d’assurance attribue aux membres (la mortalit des hommes au travail tant importante cette poque). Ainsi les veuves recevaient une somme pour les frais funraires, et une allocation de un dollar par semaine pour le reste de leur vie. Chaque enfant recevant galement une bourse et, pour les enfants mles, l’assurance d’apprendre un mtier.

C’est partir de cette base, de l’aide humanitaire et les services qu’un systme de loges et chapitres fraternels grandit aux tats-Unis, puis dans le monde entier (voir les “liens externes”).

L’organisation, qui a affirm trs tt l’unit du peuple juif, est engage dans une grande varit de services communautaires et d’activits de soutien, incluant la promotion des droits pour les communauts juives, l’assistance aux hpitaux et aux victimes de catastrophes naturelles, la remise de bourses d’tudes aux tudiants juifs et la lutte contre l’antismitisme travers sa Ligue anti-diffamation (Anti-Defamation League). Le BB agit aussi en tant quorganisation non gouvernementale et intervient lONU, lUnesco, au Mercosur et au Conseil de lEurope. L’organisation est exclusivement rserve aux isralites et comprend plus de 500000 frres et surs dans une cinquantaine de pays[1]. En effet, cette poque, les loges maonniques n’taient pas ouvertes aux Juifs en Allemagne[2].

En plus de ses activits caritatives, le B’nai B’rith soutient la politique et la prennit de l’tat d’Isral et le mouvement sioniste.

En 2002, il a cr avec le AIPAC une initiative nomme BBYO 4 Israel.

Le Bnai Brith a activement apport de laide aux victimes de louragan Mitch, des tremblements de terre en Turquie, au Salvador et en Inde, la population civile au Kosovo et en Asie suite au Tsunami. Il travaille aussi sur de nombreux projets caritatifs concernant des hpitaux pour enfants l o son aide est accepte.

Chaque fin d’anne, la loge Ben Gourion organise le Salon des Ecrivains o des auteurs viennent ddicacer leurs ouvrages la mairie du 16e arrondissement de Paris.

La section canadienne de B’nai Brith (l’orthographe utilise par cette section ne comporte pas d’apostrophe dans le mot Brith) a t fonde en 1875 et est la plus vieille organisation juive du pays.

Le B’nai B’rith France existe depuis 1932 et constitue la section la plus importante du District europen, forte d’une soixantaine de cellules rparties dans cinq rgions: le-de-France – Provence Midi Pyrnes – Cte d’Azur – Est – Rhne-Alpes. Elle a son sige Paris.

Le B’nai B’rith est membre du Conseil reprsentatif des institutions juives de France. Le B’nai B’rith France participe activement aux principaux vnements qui concernent la vie juive en France. L’ancien prsident de la LICRA (1968-1993) Jean Pierre-Bloch en a t le prsident de 1974 1981. Ce dernier a remis la mdaille d’or du B’nai B’rith au prsident du Snat et candidat malheureux la prsidence de la Rpublique Alain Poher en 1979.

Le 22 janvier 1986, lors des forums en marge de l’assemble gnrale de l’Union franaise des associations B’na B’rith, l’association organisa des runions avec des politiciens franais (reprsentant le Parti rpublicain, le Parti socialiste, le Mouvement des radicaux de gauche et le Rassemblement pour la Rpublique) o ceux-ci s’engagrent ne passer aucune alliance avec le Front national[3],[4],[5]. Le journal de tendance nationaliste Prsent[6] dplora l’engagement des partis de droite, considrant qu’il s’agissait d’un diktat qui leur tait impos.

la fin des annes 1980, le B’nai B’rith milita pour l’adoption d’une loi visant la condamnation de toute publication et de tout discours discriminatoire de caractre racial ou antismite ainsi qu’une condamnation svre de toute ngation de l’extermination du peuple Juif[7]. Une loi reprenant ces points fut adopte le 13 juillet 1990 (loi Gayssot).

En France, le B’nai B’rith, compos de 63 loges, n’est pas considr comme loge maonnique par les trois plus grandes obdiences franaises (GODF, GLDF, et l’ex-GLNF).

La loge francophone du B’nai B’rith Jerusalem porte le nom de Robert Gamzon, fondateur du mouvement des claireurs isralites de France (EIF) en 1923.

Sur les autres projets Wikimedia:

See the rest here:
B’nai B’rith Wikipdia

History of the Jews in Azerbaijan dates back to Late Antiquity.

Historically Jews in Azerbaijan have been represented by various subgroups, mainly Mountain Jews, Ashkenazi Jews and Georgian Jews. Azerbaijan at one point was or still is home to smaller communities of Krymchaks, Kurdish Jews and Bukharian Jews, as well Gers (converts) and non-Jewish Judaistic groups like Subbotniks. In 2002, the total number of Jewish residents in Azerbaijan was 8,900 people with about 5,500 of them being Mountain Jews.[2] A few more thousand descend from mixed families.[3] In 2010, the total Jewish population in Azerbaijan was 6,400.[4] Jews mainly reside in the cities of Baku, Sumqayit, Quba, Ouz, Goychay and the town of Qrmz Qsb, the only town in the world where Mountain Jews constitute the majority. Historically, Jews used to live in and around the city of Shamakhi (mainly in the village of Mc), but the community has been non-existent since the early 1920s.[3]

Azerbaijani Jewry traces its roots back to the existence of Caucasian Albania, an ancient and early medieval kingdom situated in what is now Azerbaijan, and populated with predecessors of modern Lezgins, Tsakhurs, Azeris, Udis, et cetera. Archaeological excavations carried out in 1990 resulted in the discovery of the remains of the 7th-century Jewish settlement near Baku and of a synagogue 25 kilometres to the southeast of Quba.[3] The first religious meeting-house in Baku was built in 1832 and was reorganized into a synagogue in 1896; more synagogues were built in Baku and its suburbs in the late 19th century. The first choir synagogue in Baku opened in 1910.[5]

From the late 19th century Baku became one of the centres of the Zionist movement in the Russian Empire.[5] The first Hovevei Zion was established here in 1891, followed by the first Zionist organization in 1899. The movement remained strong in the short-lived Democratic Republic of Azerbaijan (19181920) marked with the establishment of the Jewish Popular University in 1919, periodicals printed in Yiddish, Hebrew, Judo-Tat and Russian, and a number of schools, social clubs, benevolent societies and cultural organizations.[3]

During the construction of a stadium in the town of Guba mass grave was discovered. Two main wells and two canals with human bones were uncovered. The finds indicate that 24 skulls were of children, 28 were of women of various ages. Besides ethnic Azerbaijanis, there were also Jews and Lezgis killed and buried during March Days in 1918.[6] The names of 81 massacred Jewish civilians were found and confirmed.[7]

After Sovietization all Zionism-related activities including those of cultural nature that were carried out in Hebrew were banned. In the early 1920s a few hundred Mountain Jewish families from Azerbaijan and Dagestan left for Israel and settled in Tel-Aviv. The next aliyah did not take place until the 1970s, after the ban on Jewish immigration to Israel was lifted (see: Refusenik (Soviet Union)). Between 1972 and 1978 around 3,000 people left Azerbaijan for Israel. 1970 was the demographic peak for Azerbaijani Jews after World War II; according to the census, 41,288 Jews resided in Azerbaijan that year.[3]

Many Jewish migrs from Azerbaijan settled in Tel-Aviv and Haifa. There are relatively large communities of Mountain Jewish expatriates from Azerbaijan in New York and Toronto.

A new Jewish synagogue, which became the biggest synagogue of Europe was opened in Baku on March 9, 2003. There is also a Jewish school, which has been operating in Azerbaijan since 2003. Currently, there are three synagogues in Baku, two in Quba and one in Oghuz.[8]

Different theories have been brought forward regarding the origin of Mountain Jews and the exact date of their settlement in the Caucasus. The commonly accepted theory views Mountain Jews as early medieval immigrants from Persia and possibly the Byzantine Empire forced out by Islamic conquests. They settled in Caucasian Albania, on the left bank of the Kura River and interacted with the Kypchak Kaganate of Khazaria, which lied to the north. It was through these early Jewish communities that the Khazars converted to Judaism making it their state religion.[3]

In the following centuries, Mountain Jews are believed to have moved further north making way to mass migration of Oguz Turks into the region. Their increase in number was supported by a constant flow of Jews from Iran. In the late Middle Ages Jews from Gilan founded a settlement in Oguz. Throughout the medieval epoch Mountain Jews were establishing cultural and economic ties with other Jewish communities of the Mediterranean. Agriculture and fabric trade was their main occupation until Sovietization. Some families practiced polygamy.[3] In 1730, Huseyn Ali, the ruler of the Quba Khanate (then newly separated from the Safavid Empire), issued a decree according to which Jews could own property in the khanate.[9]

History of the Jews in Azerbaijan – Wikipedia, the free …

Written on August 13th, 2015 & filed under Jewish History Tags: , , , , , , , , ,

This article is about the mother of Barack Obama. For the British equestrian, see Anne Dunham. Ann Dunham

Ann Dunham in 1960

Stanley Ann Dunham (November 29, 1942 November 7, 1995) was the mother of Barack Obama, the 44th President of the United States, and an American anthropologist who specialized in economic anthropology and rural development.[1] Dunham was known as Stanley Dunham through high school, then as Ann Dunham, Ann Obama, Ann Soetoro, Ann Sutoro (after her second divorce), and finally as Ann Dunham.[2] Born in Wichita, Kansas, Dunham spent her childhood in California, Oklahoma, Texas and Kansas, her teenage years in Mercer Island, Washington, and most of her adult life in Hawaii and Indonesia.[3]

Dunham studied at the EastWest Center and at the University of Hawaii at Manoa in Honolulu, where she attained a bachelor’s in anthropology[4] and master’s and Ph.D. in anthropology.[5] She also attended University of Washington at Seattle in 1961-1962. Interested in craftsmanship, weaving and the role of women in cottage industries, Dunham’s research focused on women’s work on the island of Java and blacksmithing in Indonesia. To address the problem of poverty in rural villages, she created microcredit programs while working as a consultant for the United States Agency for International Development. Dunham was also employed by the Ford Foundation in Jakarta and she consulted with the Asian Development Bank in Gujranwala, Pakistan. Towards the latter part of her life, she worked with Bank Rakyat Indonesia, where she helped apply her research to the largest microfinance program in the world.[5]

After her son was elected President, interest renewed in Dunham’s work: The University of Hawaii held a symposium about her research; an exhibition of Dunham’s Indonesian batik textile collection toured the United States; and in December 2009, Duke University Press published Surviving against the Odds: Village Industry in Indonesia, a book based on Dunham’s original 1992 dissertation. Janny Scott, an author and former New York Times reporter, published a biography about Ann Dunham’s life titled A Singular Woman in 2011. Posthumous interest has also led to the creation of The Ann Dunham Soetoro Endowment in the Anthropology Department at the University of Hawaii at Mnoa, as well as the Ann Dunham Soetoro Graduate Fellowships, intended to fund students associated with the EastWest Center (EWC) in Honolulu, Hawaii.[6]

In an interview, Barack Obama referred to his mother as “the dominant figure in my formative years… The values she taught me continue to be my touchstone when it comes to how I go about the world of politics.”[7]

Dunham was born on November 29, 1942 at Saint Francis Hospital in Wichita, Kansas,[8] the only child of Madelyn Lee Payne and Stanley Armour Dunham.[9] She was of predominantly English ancestry, with some German, Swiss, Scottish, Irish, and Welsh ancestry.[10]Wild Bill Hickok is her sixth cousin, five times removed.[11] announced on July 30, 2012, after using a combination of old documents and yDNA analysis, that Dunham’s mother may have been descended from African John Punch, who was an indentured servant/slave in seventeenth-century colonial Virginia.[12][13]

Her parents were born in Kansas and met in Wichita, where they married on May 5, 1940.[14] After the attack on Pearl Harbor, her father joined the United States Army and her mother worked at a Boeing plant in Wichita.[15] According to Dunham, she was named after her father because he wanted a son, though her relatives doubt this story and her maternal uncle recalled that her mother named Dunham after her favorite actress Bette Davis’ character in the film In This Our Life because she thought it sounded sophisticated.[16] As a child and teenager she was known as Stanley.[2] Other children teased her about her name but she used it through high school, “apologizing for it each time she introduced herself in a new town”.[17] By the time Dunham began attending college, she was known by her middle name, Ann, instead.[2] After World War II, Dunham’s family moved from Wichita to California while her father attended the University of California, Berkeley. In 1948, they moved to Ponca City, Oklahoma, and from there to Vernon, Texas, and then to El Dorado, Kansas.[18] In 1955, the family moved to Seattle, Washington, where her father was employed as a furniture salesman and her mother worked as vice president of a bank. They lived in an apartment complex in the Wedgwood neighborhood where she attended Nathan Eckstein Junior High School.[19]

In 1956, Dunham’s family moved to Mercer Island, an Eastside suburb of Seattle. Dunham’s parents wanted their 13-year-old daughter to attend the newly opened Mercer Island High School.[7] At the school, teachers Val Foubert and Jim Wichterman taught the importance of challenging social norms and questioning authority to the young Dunham, and she took the lessons to heart: “She felt she didn’t need to date or marry or have children.” One classmate remembered her as “intellectually way more mature than we were and a little bit ahead of her time, in an off-center way”,[7] and a high school friend described her as knowledgeable and progressive: “If you were concerned about something going wrong in the world, Stanley would know about it first. We were liberals before we knew what liberals were.” Another called her “the original feminist”.[7]

Read more from the original source:
Ann Dunham – Wikipedia, the free encyclopedia

Written on August 11th, 2015 & filed under Anne Frank Tags: , , , , , , , , , , , ,